Eindelijk weer eens op de racemonster/roadrunner buiten spelen…

28 februari 2022 18:23

Met het stof van zolder nog op roadrunner en de spierpijn van een weekend volle bak masseren in de Spa stap ik met een enigszins gestresst gevoel op mijn racemonster.


Ik wordt eigenlijk door mijn lief de deur uitgejaagd om heerlijk met het mooie weer buiten te gaan ontspannen, maar het werk, de 'to-do's' en een malend hoofd vol werk en privé dingetjes weerhoudt me om echt 'lekker-buiten-te-gaan-spelen'.

Eenmaal buiten valt het opgejaagde gevoel van me af. 

In gedachten zie ik de Kale Berg en het Hollands zonnetje is een belofte voor wat we hopen te voelen over 100 dagen.
Mijn spierpijn is er nog maar mijn rug lijkt zich weer blij in de fietshouding te voegen en mijn quadriceps worden flink aan het werk gezet. De racemonster fiets nou eenmaal anders dan de stadsfiets.

ik oefen in snel in-en uit-de klik-pedalen te geraken, nog huiverig voor een val tijdens een snelle noodstop.
Ik zoek hier en daar wat klimmetjes op en ik heb het gevoel dat denkend aan de TourduALS, denkend aan de patiënten en de noodzaak om fondsen te werven voor medicijnen, onderzoek, een oplossing en de mogelijkheid voor een toekomst voor de patiënten, ik eindelijk mijn gevoel van onmacht over wat ALS met een mens doet mag en kan omzetten in daadkracht.

In juni gaan we de Mont Ventoux op in de strijd tegen ALS. Ik doe mijn best om fysiek getraind te zijn om hem te fietsen maar ik weet nu al.. het gaat niet om mij en wat ik denk te kunnen doen.

Desnoods kruip ik naar boven maar daar boven wil ik onze verloren vrienden een groet sturen.

100 dagen nog dus geen tijd om te verliezen.